12 Kasım 2013 Salı

Bir piknik güncesi: Yazdım, yönettim, oynadım!

Merhaba, benim adım Şans. En azından bir süredir bu adı kullanıyorum. Çoğunlukla hep gülenyüzünü göstermeyi seçtiğim hayatımı dünyanın en güzel coğrafyalarından birinde yaşamayı seçtiğim için uzaktan selam eden dostların cümlelerinde en çok geçen kelime bu. Ben de kendime - en azından bir süredir - bu adı seçtim. Şans... Üstelik fonetiği de hiç fena değil.

Bu yazının yazılma sebebi olan yaşadığım harika gün de bu ne kadar şanslı olduğum tezahuratlarına yeni sloganlar ekleyebilecek cinsten. Dün, yaşadığım coğrafyanın en güzel sahillerinden birinde, rüzgar güllerinin, domates tarlalarının, denizin, ağaçların fonunda harika bir piknik yaptım. Hayatımın unutamayacağım günler listesine bir yeni gün daha ekledim. Lakin hiç azalmayan, hiç eksilmeyen bir sızı ile...

Gereme'de rüzgargülleriyle piknik...

Datça'nın Ege'ye kıyısı olan noktalarından birinde, doğaya hayran ola ola bir gün daha geçirdim. Buralara geldiğimden beri üzerimde tüm kötü olaylara rağmen yerleşen bir huzur ve sükunet varsa sebebi, doğaya her geçen gün duyduğum hayranlıktır. Biz insanların dünyasında kötü şeyler olmaya devam ettikçe ben yüzümü doğaya dönüyor ve sakinleşiyorum. Bu, sadece global dünyada değil, kendi kişisel hayatımda yaşadığım zor zamanlar için de geçerli. Ki buraya geldim geleli en sıkıntılı zamanlarımdan geçiyorum. Ama doğanın her gün mucizeler yaratan güzelliklerinden, kendi ritminde o sekmeyen işleyişinden müthiş bir haz duyuyor ve faniliğimize şükrediyorum. Evet, şükrediyorum çünkü bana tüm bu olanların, kavgaların, kötülüklerin ne kadar manasız olduğunu, asıl kalıcı olanın ne olduğunu gösterip hiç unutmamamı sağlıyor.


Spontane, plansız, programsız gelişen herşeyin tadının nedense hep daha bir başka oluşunun ilk kanıtı üç araba arka arkaya yola çıktığımız anda gösteriyor kendini. Kızlan Köyü'nün içinden geçerken köye yeni gelmiş balıkçının başında toplaşmış kalabalıkla karşılaşıyoruz. Belli ki bu köye de balıkçı, taze balıklar geldikçe uğruyor haftanın belli günlerinde, köy ahalisi de denizin bereketinden nasipleniyor böylece. Çünkü Kızlan Datça'nın denize en uzak köylerinden biri, belki de en uzağı...


Hiç hesapta, planda yokken birden sekiz kişiye, dokuz balıkla doluşuyoruz tekrar arabalara. Artı bir balık, nasılsa bir obur çıkar mutlak diye. Ekmek, peynir, köfte, közlenmek için patlıcan, biber gibi planlı erzağımız da var çünkü. Ama balıklar da yakışıklılıklarıyla cezbediyorlar işte.


Köyden sonra yol epey bozuluyor, aslında az olan mesafeyi 20-30 kilometreyi geçemediğimiz için yarım saate yakın bir sürede alıyoruz. Ama keşke biraz daha uzasa. Öyle güzel manzaraların içinden geçiyoruz ki yalnız olsam durup durup içime çekerim her bir noktayı. Evimin balkonundan her gün selamlaştığım rüzgargüllerinin dibinden geçiyoruz misal. Diğer yanımız domates tarlaları... Gördüğüm manzaradan, Datça'ya bir ay daha yetecek güz domatesi olduğu bilgisini mideme iletiyor hemen gözlerim. Tarlalar dopdolu. E tabi güneş, yeşil domatesleri kızartmak için mızıkçılık yapmazsa.

Her eve lazım!

Derken son noktada varılan deniz, harika bir rüzgarla esen mis gibi kıyılar... Yerimizi ayarladıktan sonra geçen zaman klasik bir piknik güncesi... Balıkları ayıklamak üzere suyun başına giden kadınlar, ateşi yakmak için çalı çırpı toplayan erkekler... Balık temizleme işinden döndükten sonra ateşin yanmış, çayın da semaverde tıngırdamakta olduğunu gören ben, bir mertebe daha yükseliyorum yeryüzünde. Bir de tam karşıdan gündüz gözüyle yarım ay yükselmez mi üstüne? Kendisiyle olan bağımı bilenler, anlayacaktır artık ruh halimi. Gerisi pişirmek, yemek, içmek ve sohbet üzerine...

Günün sonu... Ateş başında içilen çay...

İçimde, o çok sevdiklerimden birini acı bir şekilde kaybediyor olmanın verdiği sivri hüzün de olmasa ben böyle geçen gün ve günleri alır ömrüme baştacı yaparım aslında.

10 yorum:

Sahildeki Ev dedi ki...

Gereme'nin en güzel zamanları şimdi..Bizde geçen hafta uğradık...

zero dedi ki...

Yazın çok kalabalık oluyormuş ama şimdi nasıl güzeldi dediğiniz gibi. Bir de hıdrellez şenlikleri burda yapılıyormuş galiba. Seneye çok gitmek istiyorum:)

BAYKUŞ GÖZÜYLE... dedi ki...

Ozlemisim senin o icten, derinden hissedilip kagida aktarilmis yazilarini, anilarini okumayi, ozumsemeyi:)
Seni okumak icin dar vakitler olmuyor Zerenim genis vakitler gerekiyor, bu sebeple araliklarla gelip tek doz alip gitmeliyim;) opuyorum...

laleninbahcesi dedi ki...

Canım Zero
En çok da o semavere özendim...Bide tarladaki domateslere...İnşalah kızarmadan havalar soğumaz. Ordu^da bağbozumu yaparlar bu yeşil domatesler turşu olur.
Sana bi tarif, yeşil domatesi doğra, bir bir yumurta kır,iki üç çorba kaşığı mısır unu, ve damak tadına uygun tuz ile karıştır, teflon tavada altlı üstlü kızart, altı kızaranı kapak yarımıyla çevirebilirsin...Bilirsin zaten bunu da :)) Kahvaltıda bile yeriz biz...

Öptüm çok.

zero dedi ki...

Canım Nathalie ben de çok özledim, hem de pek çok. Bir ay sonra ist'dayım. Haber etmeden, görmeden imkan yok dönmem. Araya giren zamana bakınca yine bir ce deyip kaçacağım ama olsun, seni de bekliyorum biliyorsun:) çok öpüyorum sevgiler

zero dedi ki...

Lale ablam bu harika bir tarif:) yapacağım mutlaka. Geçen yılki tecrübemden de biliyorum kasım sonuna kadar tarla domatesi oluyor burda. Ah lale abla nolur gel ve nolur ya dışı ara mevsimlerde gel, bak nasıl gezdiriyorum seni:) aralıkta geliyorum, görüşeceğiz, öpüyorum çok

gezilecek yerler dedi ki...

Off off balıklar ne güzel görünüyorlar öyle...

Adsız dedi ki...

Huzurunuz eksik olmasın...ATES UTK...

rosehearted dedi ki...

ÇOK GÜZEL BİR BLOG YALNIZ İZLEYİCİ BUTONU ÇALIŞMIYOR?

cerenmus dedi ki...

Şimdi buldum bloğunuzu ve Ege'den uzak bir Ege aşığı olarak "işte aradığım blog!" dedim :) Sevgilerimi yolluyorum, içimi açtınız!